Een vriendin van mij heeft net een stilte retraite achter de rug. 10 dagen alleen met je
eigen gedachten, zonder input en interactie van je omgeving, geen oogcontact met
andere en totale stilte om je heen.
De gesprekken in haar hoofd bleven doorgaan en werden steeds sterker. Boosheid,
ongeduldigheid, onmacht, angst, onrust, pijn in haar lichaam, ze heeft echt van alles
beleefd.
Na 5 dagen kwam de verandering en was haar hoofd soms leeg, waren de stemmen,
die haar constant vertelde wat zij vooral van zichzelf en andere moest vinden, soms stil
en kwam er rust in haar.
Uiteindelijk is ze erachter gekomen, toen alle ruis in haar hoofd verdwenen was, dat ze
zelf de waarden en macht aan elke gedachten heeft gegeven want elke gedachten,
aardig of onaardig, negatief of positief, waar of niet waar, motiverend of ondermijnend
is en blijft een gedachten i.p.v. dat het een “waarheid” is.
Opeens moest ik weer aan een stukje denken die ik ooit op mijn blog heb geplaatst
“Waar bevinden zich de gedachten?”
Ze kunnen niet waargenomen of zelfs maar bevat worden. Het is als een magische
illusie, want samen met verbeeldingskracht kleuren ze de wereld.
Beoefenaars van een Tibetaanse boeddhistische traditie stellen zichzelf steeds vragen
over gedachten. Als je een gedachte hebt, kun je je afvragen: waar bevindt zich deze
gedachte? Welke kleur, welke vorm, welke gevoelswaarde heeft de gedachte? Kijk
vervolgens of je de gedachte inderdaad kunt vinden. Als je hebt ontdekt dat de gedachte
nergens is, komt er weer een andere gedachte waarbij je de hele procedure kunt herhalen.
Hoewel gedachten dus kennelijk nergens zijn en elkaar voortdurend afwisselen, behandelen
we elke gedachte alsof het een waarheid is die in steen is gegrift. We stellen onszelf er
meestal niet eens vragen bij.
Wellicht dat je vanaf nu op deze manier met je gedachten kunt omgaan, vooral die waar je
zoveel last van kunt hebben.
Veel plezier en succes met het onderzoeken van je eigen gedachten.
Laatste reacties